Safi mestane

Gök kubbenin atlasından
Burçlar inmiş gerdanına
Melekler libas giyinmiş
Kandil tutar yar yoluna

Yedi kapının birinden
Uzandı tuttu elimden
Şavkı vurunca gözüme
Sandım ki cennete düştüm

Nefesi değdi yüzüme
Su oldum kendi közüme
Neşe ırmağında yüzüp
Daldım âlem cümbüşüne

Diyemedim bir çift sözü
Tutuldu, atmadı nabzım
Mestane eyledi yüzü
Sandım ki ay parçalanmış

Şaşıp halden hale girdim
Coştum kondum dergâhına
Cem eyledi cümle varım
Sandım ki arşa ulaştım

Meğer safi rüya imiş
Yar cana tebahhur etmiş
Yatak yorgan ter içinde
Sandım ki kevserden geçmiş

Uyandım açtım gözümü
Kırık camdan yağmur inmiş
Nemli duvar kokusundan
Yar öylece içim geçmiş…