Gittim!
Şimdi yüreğine bağdaş kurmuş yetim sevdanın kelepçelerinde esareti yaşa
Sana ne bıraktığımın öneminden geçerek, yaşadığım önemsizlikleri bırakıyorum baş yastığına.
Ruhunun kirlendiği sokaklardan geçiyorum

Kaldırımlar boyu şehvetin, ihtirasına boyanmış duvarlarda yüzünün çizgilerini görüyorum.
Dudaklarının iz bıraktığı boyalara kusarak nefretimi bir şişe şaraba gömdüğün sevdanın pusulasını yırtıyorum bu gece.
Şimdi silkeliyorum üzerimdeki kirlerini, güvez rengine boyanmış dudaklarının arasına oturmuş esrik tebessümün beyninde oluşturduğu narat dönüşleri hesaplamıyorum.

Gittim!
Şimdi tutarsız hallerinin boşluğunda en büyük çelişkileri yaşa.
Seni nasıl sevdiğimin öneminden geçerek, senden nasıl vazgeçtiğimin sorusunu bırakıyorum kafana
Şimdi tenine serilmiş üç kuruşluk çarşaflara dilediğince ser bedenini…
Gün senin günün, devranın döneceği, yüzünün buruşup teninin eskiyeceği günlerden geçiyorum
Bakışlarında bin pişmanlık, yüreğinde azapsı bir sızıntı ve utanç içinde yüz hatlarının çukurlarına düşüyorsun.
Yanakları kızarmış sokak lambaları, rüzgarın eteklerini savurduğu günleri anımsayarak güzelken haz aldıklarında boğuluyorsun.

Gittim!
Şimdi seni kendime kefenlediğim kabristanın kimsesizler yurdunda gör kendini…

Ş.Semihhan AYDEMİR