Zamanın dizginlerine tutunmuş umudun ipindeyiz
Her birimiz kendi hayat hikayemizin içinde dönerek
Aynı çıkmaza çıkan yolların malum yolcularıyız biz
Çoğu zaman alışılmamış kekremsi bir elzem insede yüreğimize
Aslında hep aynı kişiyiz özümüzde

Kabullenmekte zorlandığımız
Ve hatta kabullenmediğimiz özümüzden geçmeye çalışırken
Çoğu zaman iyi olma hastalığımız, ileşmemiş yanlarımızı acıtır
Yabancısı olduğumuz kendimizi tanımaya çalışmadan
Hatayı başkasında, doğruyu kendimizde arayanlarız
Bu yüzden vuslata nukut atar bir taraflarımız

Oysa;
Başkasına yüklediğimiz acılarımızın asıl sebebi kendimiziz
İçten içe beynimizi kemiren sebepler arasında bıçak bilerken
Günün ardından, arkası yarın gerçeğimizin durduğu yerdeyiz

Farklı günlerin, saatlerin ve hatta dakikaların
Koşuşturmaca telaşına zamanı devirirken
Sahne aralarına düşen yorgun bedenler de
Huzur aradığımız hazin yaşam gerçeğimiz de
Kendi eserimiz olduğunu unuturuz

Zamanın dizginlerine tutunmuş umudun ipindeyiz
Farklı coğrafyaların, farklı renklerini taşısa da bedenler
Siyah ve beyazın kardeşliği sağlanamasa da yer yüzünde
Hepimizin değişmez ortak noktasıdır acı denen çaresizlik…
Bu yüzden herkesin kendini biraz daha sorgulayacağı
Ve herkesin karşındakine biraz daha saygı duyacağı
Kocaman bir ikibinon / 2010 yılı diliyorum…

Yazar: Ş.Semihhan AYDEMİR