Seni Seviyorum!
Nasıl mı?
Düşlerin özlemekten yoksun olduğu gibi
Yüreğimi koca bir memleketin toprağına sere serpe
Kaburga kemiklerime sevdanı bir hançer gibi batırarak
Hiçte kanamadan, hiçte acımadan
Yaralarımın bağrıma kan sıçrattığı vakitlerde
Dişlerimle dudaklarımı kanatıp
Dizlerimi çenemin altına doğru siğneme bastırarak
Ve iki elimin yumruklarıyla kafama vura vura!

Seni Seviyorum!
Nasıl mı?
Hayatta sahip olduğum tek bir umut gibi
Kaybedecek bir şeyimin olmadığı zamanın akışında
Hayat ile savaşta olduğumu unutmadan
Yalnızlık denen zillet ile çatıştığım gecelerin kuyusunda
Düşmemeye çalıştıkça düştüğüm uçurumlardan
Sukunet meylerinde duman duman seni içtiğim
Ve narasına düştüğüm!
Seviyorum seni…

Seni Seviyorum!
Nasıl mı?
Bir gün kazana bilme umudunu taşıdığım gibi
Sonbahar ikliminde yaprakların sararması ile
Rüzgara karşı köküne tutunan dalların azmiyle
Ve karla örtünen bitkilerin baharı beklemesi gibi
Hayatımın en zifiri karanlığında dahi
Gözlerinde tutunduğum şafaklara
Yıldızları koynuna gerdanlık ediyorum
Bu yüzden zora düştüğüm vakitlerde
Elimi göğsümün sol yanına koymuyorum artık
Seni incitmemeyi, seni kırmamayı da böylece öğreniyorum…
Seni Seviyorum!
Nasıl mı?
Kolaysa sen anlatsana?

Yazar: Ş.Semihhan AYDEMİR