ah hercai menekşe
havada hazan bir koku var
bedende sıkışan canın çilesi gelmiyor dile
dudaklar yorgun, eller yorgun, zaman yorgun
takvimlerden bir bir eksiliyor yapraklar
gün geceyi, gece şafağı bulurda
bir ben bulamam seni, bir ben
aynı kederin evresine daireler çizer,
döner, dolaşır kendi yürek boşluğuma düşerim

ah hercai menekşe
gözleri katran, gözleri zeytin tanesi
saçlarına taktığın güllerin kokusu burnumda
senin gül kokuların, ellerin ve yüzün
beynime mıh gibi çakılı gözlerin
bu acı ruhumu çekip alırcasına sancılıyım

ah hercai menekşe
yoksun,
yeşili giyen dağlarım aynı değil
etekleri kıraç görünür artık
yüzüne çaldığın suyun sesi kulaklarımda çınlar da
beynimdeki uğultu delirtir beni

ah hercai menekşe
güllerin gül tanesi
artık uzağı seçemiyorum yakınıma gel
gel ki şavkıma nurun insin
üç günlük saydığımız dünyanın hali işte
gel sevindir bu göçebeyi…

Ş.Semihhan AYDEMİR