Kırılganlığımın yüreğime hükmettiği
derin bir suskunluktayım
Yüreğimin figanıyla
gecenin karanlığına asıyorum umudumu
Gözlerim son bir umudun bekleyiş nöbetçisi
Ve hala tek bir ışık gözükmedi her hangi bir kıyıdan
Bütün yolcular çoktan gelip geçti bu güzergâhtan
Bir ben kaldım yalnızlığımla burada
Birde sen gelip geçmedin bu yoldan

Aslında biliyorum gelsen de
gözlerin görmeyecek beni
Zaten olduğum hiçbir yoldan
tam olarak geçmiş değilsin
Konaklanmanın imkânsız olduğu yüreğim
Yine hicran karası kaybedişlerde
sensizliği içine çekmekte
Nasıl ki kuzeyin bazı bölgelerine
hiç güneş doğmuyorsa
Benimde yüreğim,
yüreğine bir türlü dokunmayı başaramadı

Savurgan sol yanımın bozgun serseriliğiyle
Aşkını zehir zemberek
çekiyorum yüreğimin derinliklerine doğru
Gözlerim sessiz ve soğuk duvarın beton taşlarına asılı
Kendimce bir mantığa oturtmaya çalışıyorum bu ayrılığı
Ne kadar anlamaya çalışsam da
Bir türlü nedenini bulamıyorum bu tükenişin

Sonunda bizde kaybettik öyle değil mi?
Bir şarkının notalarda kaldığı kadar bile olamadık ya
Oysa sen hep bir şiirdin titremsi dudaklarımda
Buna rağmen koparıp aldın ya kendini oradan
Daha da sözüm yok sana!

Yazar: Ş.Semihhan AYDEMİR