Anlamsız zamanın seyrindeyim

Bir adım geride, bir adım kendi içimde

Süzülüp gecenin avuçlarından

Kendi hayat çukuruma,

Kendi mezarıma düşüyorum öylece…

Ve gıyabımda ölüyüm

Beyazdan bez parçasına sarılmış

Ölümde kendimi,

Kendimde yaşamayı görüyorum

Kendi ruhuma okuyorum fatiha’yı

Ne arkamdan bir el sallayan

Nede üstüme toprak atan

Öyle üstü açık bir enkazdayım

Yüzümde duruyor matemi hüzün

Çukura nasıl düştüğümü anlamadan

Aynada görür gibi

Görüyorum kendimi

Fecrimin son durağı burası olsa gerek

Film gibi, perde indi ve hayat bitti

Bir anlam yüklemeden bakışlarıma

Saatlerce izliyorum kendimi

Oysa musallayı görmek isterdim

Doğuşuma ezan’ın okunması gibi

Ölüşüme sala’nın okunmasını isterdim

Örneğin nasıl bilirdiniz diye sorulmasını

İyi bilirdik iyi diye yükselen seslerden

Gerçekten nasıl bilirdiniz?

Kaçının nasıl bildiğini bilmek isterdim

Usulen, icap üzerine sorulsa bile

Hangi haklarınızı nasıl helal ederdiniz

Bilmek isterdim…

Yazar: Ş.Semihhan AYDEMİR