Sözlerin anlamsız telaşında yürüyorum
Gecemin üzerine ayrılık yağıyor ANNE
Sözler kurşundan keskin,
Gözler vuslatı sunuyor
Saçlarsa bağ olmuş boynuma
Ben boğuluyorum ANNE

Ay, karanlıkta duruyor
İlk kez geceyi bölemiyorum ikiye
Kaç zamandır sürgünüm ANNE
Kırıldı kalemim nihayet

Gece ayıpları örtermiş
Kim demiş?
Kahpe aydınlıkta yürür mü?
Karanlığa saklar yüzlerini
Bu yüzden gece ayıpların,
Günahkârların meydanıdır ANNE

Bak işte;
İmkânsızı koşmanın son virajındayım
Tam bin dört yüz hızla seyirdeyim
Yani, rüzgâra eş koşuyorum ANNE
Yıkacağım bu sefer ihaneti
Kıracağım tam ortasından kahpeliği
Öleceksem, böyle ölmeliyim
Yani bir şeyler yok ederek
Gideceksem, adam gibi gitmeliyim
Kalacaksam da refaha kavuşmalıyım ANNE…

Yazar: Ş.Semihhan AYDEMİR