Kalem sahibi ile iletişime geçin

YAZILARIM

Sen gittin!

Gittin, hem de yaşanan onca şeye kibrit çakarak. Bense senden sonra yüreğimde tutuşan ve yakıp yok etmeye yeltendiğin sevdanın geçmişini de, geleceğini de kurtarmaya çalışıyorum yangınlarından. Yokluğunun sen duran tarafında yeniden büyüterek yaşatıyorum seni içimde. Gittin diye yokluğunu yüreğime acı ile ilmeklediğin geceyi kefensiz satırlara gömmedim. Varlığında hayata sımsıkı sarılmışken, yokluğunu suskunluğa gömecek kadar aciz olmadım. Varlığında da, yokluğunda da hiçbir zaman seni acılarımın metresi ederek yüreğimin kendi çıkarlarına değişmedim.

Mevsim, sonbahara akarken, ilkbahar heyecanlarını yamalı yüreğime doldurarak sana geliyorum. Varlığımda hayalin, ellerimde senden arta kalan hüznün pusulası ve dudaklarımda yaşamı terk etmiş cümlelerin suskunluğuyla sana geliyorum.

24 Kasımın soğuk gecesini aralayarak parmaklarımın ucuyla kentin yorgun kaldırımlarında sana dair yüreğime kelepçelenmiş tanıdık, tanımadık sesler arıyorum sokak aralarında.

Sana dair tek bir kelime tüm acılarımı üzerimden sıyırıp atmaya yeterdi. Tek bir merhaban hüzne kısılmış dudaklarıma tebessümler ekmeye çoktu bile. Sensizliğin virajından çıkıp hayatın puslu sokaklarına acıyla düşerken, kanayan sol yanımın sızısını astığım ay ışığı bile ağlıyordu ince, narin ve sen bakan gözleriyle. Gözlerime oturan yüzünün zembereği kırılmış zamanın avuçlarında akıp gidiyorum kerbela tohumlarının serpildiği virane hanlarıma. Seni önce güneşin sıcak alnında heyecanlarımla, sonra hüzzam gecelerin zemherisinde titrek dudaklarımın ıslak dualarında aradım.

Sana attığım her adımda toprak yağmur, sokaklar yalnızlık kokuyordu. Umudumun salıncağında körebe misali yolumun nereye çıkacağından bihaber vuslat gecelerin nemli kapılarını araladım. Pusulası ziyan olan şaşkın sevdanın ve kapıları boş odalara açılan çaresizliğin içinde buldum kendimi her seferinde. Sana yollarımın arsız dikenleri üzerinde yürürken kanayan ayaklarımın parmak uçlarına direniş ektim. Gelişlerimde attığım her adımda bir yanımın uçuruma, diğer yanımın ise sensizliğe düştüğü yolları inadına çıkıyorum. Ne İstanbul’un puslu havasına, nede ayaklarıma batan dikenlere aldırış etmeden yürüyorum şehrin sessizliğinde. Nereye gitmem gerektiğini bilmeden sende kalan benliğimi bulmaya çalışıyorum.

Gidiyorum işte, hem de pusulası olmayan acemi bir askerin düşman donanmasından kendini kurtarma telaşında olması gibi. Adını tekrarlayarak senle kulaklarımı sağır edercesine bastırıyorum geceyi.

Acıyan yanlarımda eziyorum engelleri, parmak uçlarımla öpüyorum acının en kırmızı rengini. Her şeye, sana bile inat arıyorum seni bilinmeyen adreslerde. Gökyüzünün karanlık gövdesinden mevsimleri koynuma alıyorum. Sol yanıma bulutların kendini sıkması ile çaktığı şimşeklerin kurşunları, diğer yanımaysa saatli bir bomba gibi tabiatı yok etmeye kendini adapte etmiş rüzgârı alıyorum. Seni yüreğime ve sana dair geri kalanları ise toplayıp avuçlarımın arasına alıyorum. Bir asır değil, bin ömre bedel bir ömür uzak yollardan seni yüreğime, sana dair olanlarıysa avuçlarıma doldurarak sana geliyorum.

Gülüşlerinle yollarımı aydınlatıp, umutlarımla azmimi artırarak pes etmeden en patikaları senin için geçiyorum. Asla gidişine iflas edip meteliksiz bir intiharın ipine asmadım yüreğimi. Gittiğinden beri bastırılmasa da kanamalarım, acımasız ihtilalinle kelepçelesen de yüreğimi, en kör hücrelerde çürümeye terk etsen de bedenimi, ben seninle sevdalısı olduğum yaşama devam ediyorum. Kimi zaman uykularımı sürgün ederek geceden başımı göğsüne koyarak ağladım, kimi zamanda yanaklarımın üzerinden devrilen dalgaların tuzlu sularını içtim. Canıma kast edercesine üzerime çöreklenen arsız fırtınalara göğüs gererek, esrarkeş yangınları sana kavuşma arzularımda söndürdüm.

Evet, giderken bir yanımı götürdün beraberinde, bana bıraktığın yanımın aksaklığıyla sımsıkı tutundum yaşama ipine, salmadım, bırakmadım kendimi, mağlup olmadım hayatın beni bitirme istemlerine.

Evet, yüreğim ıslak gözlerimin çeperlerine takılarak acıdı, sensiz gecelerimin dondurucu yanında üşüdüm. Ancak varlığında sana küfür etmediğim gibi, yokluğunda da beddualar yollamadım. Ne Hasret dalgalarının yüreğimin kıyılarını her gece alabora etmesi, nede içimdeki çığlıkların uykularımı sürgün etmesi sana nefret yanımı harekete geçirmedi.

Yetim mevsimlerin koynunda bana düşen payın hicranlarıyla şiirler dizeleyerek en güzel sözlerimi yine senin için söyledim. Asla kutsal sevgimin tohumlarına nifakı karıştırmadım.
Güneşi kaybettiğimde, gözlerinle güneşin sınırsız coğrafyasını keşfettim. Nefeslerim normal değil ancak aldığım her nefes ve hayata bıraktığım her gülüşüme seni ektim.
Belki aramakla bulamadım seni ama senin için kısılmış dudaklarımdan dökülmeyen kelimelerin suskunluğuyla gözyaşı döktüm sağır ve dilsiz kaldırımlara.

Sen gittin;
Gittin, hem de yaşanan onca şeye kibrit çakarak. Bense senden sonra yüreğimde tutuşan ve yakıp yok etmeye yeltendiğin sevdanın geçmişini de, geleceğini de kurtarmaya çalışıyorum yangınlarından. Yokluğunun sen duran tarafında yeniden büyüterek yaşatıyorum seni içimde. Gittin diye yokluğunu yüreğime acı ile ilmeklediğin geceyi kefensiz satırlara gömmedim. Varlığında hayata sımsıkı sarılmışken, yokluğunu suskunluğa gömecek kadar aciz olmadım. Varlığında da, yokluğunda da hiçbir zaman seni acılarımın metresi ederek yüreğimin kendi çıkarlarına değişmedim.

Belki bilemedin ama ben yüreğine inen acının bedenini kavraması ile gözlerinde yağmurlar yağdıran hüznün sahipsiz yetimliğine sevdalıydım.

Belki bilemedin ama ben yaşamın boyunca işlediğin ve işleyeceğin tüm günahlarını kendime sermaye edindim. Ben hayata karşı işlediğin suçlardan giyindiğin hükümleri, ben sabıka defterine işlenmiş tüm sabıkalarını ve ben bir gün idam edileceksen boynuna asılacak ipi boynuma takmak için seni arıyorum.

YORUMLA

DEVAMINI OKU
Duygularınızı yorumlayın

Yorum ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

YAZILARIM

Boğuluyorum…

Ruhumun kapıları hüzne aralanıyor her kalem tutuşumda. Evin duvarları özlemler yalanıyor ve çift dikiş attığım yaralarım kabuk bağlamadan yeniden kanıyor. Gözlerim yine tavanda, düşünceler beynimde zikzak çizerken, yorgun omuzlarımdaki yılların yükünü nereye döksem bir daha ümit yeşermiyor…

İçime kustuğum sevgili…
Kefenin boyu yokluğunu giyinmekle aynı mıdır acaba?

Doğu Ekspresi’nin geciken seferi gibi yol oluyorum şimdi siyahlar kuşanmış gecenin sağırlığına…

Zamanın hezeyan eteğinden evriliyor içselleşen duygular. Sükutun dilimde dua olduğu ve sessizliğin çığlığa vurumunu yaşıyorum uzayıp giden zamanın kayıp yanında. Dünyamızın perdesini çekeli çok oldu gülüm…

Dudağımın kıyısına defnettiğin gülüşümü bir daha canlandıramadım ve diz çöktürdüğün kalbi düştüğü yerden kaldıramadım. Sen bana yokluktan gelip beni yokluğuna koyup gidensin ve sen bana bir ümit gelip, gidişinle kalan ümitsiz bir mirassın.

Düşünüyorum da; mavi gök kubbeyi yıldızlarla süsleyen aşığa meyledip yeniden aşkta tutunsam, beni kurtaracak mı bu acıdan? Yahut Yakub’un göz narına sürünüp, Yusuf-i özlemlerle beklesem beni sana ulaştıracak mı bu yollar?

Düşünceler tufan, ümidim savunmasız gemi ve ben yine ulu orta savunmasız, üryan haykırışlarda boğuluyorum. Beni temize çıkaramayan bir yazgıda…

YORUMLA

Devamını okumak için tıkla

YAZILARIM

Tozla kaplı yüzümün o çocukluğunu özledim

Hayatın telaşı içinde koşar adım giderken insanoğlu, arkasında kalan ruhunu kim toplayacak?

Davranış tutarsızlığından kurtarıp kendini, benlik duvarlarını yıkarak, bizlik sarayına nasıl ulaşacak?

Bütün varlığımdan sıyrılarak, sahip olduğumu zannettiğim her şeyden vazgeçip, yokun var olduğu zamana uzanmak istiyorum.

Hani kerpiçli evin tavanından düşen damlanın duvar dibindeki yorganı ıslattığı, ısınmak için bütün ailenin aynı soba etrafına toplandığı, bir göz odaya kocaman bir ailenin sığdığı zamanlara… Hani henüz insanın organik olduğu, kapılara kilit vurulmadığı güven duygusuna, en yakın arkadaşla görüşmek için randevu gerekmeyen, hatta gelen yabancıyı misafir etmek için açılan kapılara, bir araya gelirken telefon yerine insanın göz göze bakışına ve bir kap çorbaya onlarca kaşığın sallanışına uzanmak istiyorum…

Ömür, mevcuttaki aç gözlülükten kendimizi arındırarak, kanaat etme, yetinme ve paylaşmanın gerçek manasına yeniden ulaştıracak mı bizi?

Lunapark gibi yanar döner hallerimizden kendimize yetişemediğimiz zamanın başımızı döndürmesine dur diyebilecek miyiz ve borsa misali iniş çıkışlı iş endeksinden sıyırıp kendimizi, metropol kirliliğinden kurtararak, toprağa ve çamura yalın ayak basıp, çocukluğumuzda dokunarak öğrenmeyi keşfettiğimiz gibi, yeniden birbirimize çıkarsız dokunarak insan olmayı mümkün kılabilir miyiz?

Bir nefes alsam iyi olacak, lütfen sessizlik! Tozla kaplı yüzümün o çocukluğunu özledim…

Dönüp bakıyorum da, günüm dünden kopya çekiyor.
Telaşlarımızı çoğaltmak, kendimizi yalnızlaştırmak ve biz olmaktan çıkmak için harcadığımız enerji karşılığında aldığımızı zannettiğimiz üç kuruşun hiç bir ehemmiyetinin olmadığına şahit oluyor aklım/kalbim/ruhum.

Günümüz dünyasında yaşananlara bakınca, insanoğlunun doyumsuzluğu kıyametin habercisi gibi geliyor. Çünkü insanlık hiç bu kadar büyük utanç taşımadı ve hiç bu kadar uzun sürmedi utançların ömrü. Hani yaradan’dan utanmasam, kendimden firar edeceğim…

YORUMLA

Devamını okumak için tıkla

YAZILARIM

Kabul edersen…

Ey 4 bin 380 günün her birinde, aldığım her nefeste ve yaşadığım tüm bu zamana sığdıramadığım aziz sevgili;

Şimdi hangi günde seni kutlamalı, kayıp giden hangi zamanın dehlizinde sana olan aşkı anlatmalı ve hangi ifadeyle sana yürümeli bu adam?

Kısaca sorsalar; soluğuna karışıp, ölümle kucaklaşmanın adı da aşk olurdu ama neyse…

İtiraf etmeliyim ki, yüreğimde bir demir yorgunluğu, sakallarıma düşen şiirlerle gam-ı yokluğunun yüzüme kazdığı çukurları görsen ve kirpiklerime asılı hüznü indirsem omuzlarına kırılırsın. Bu yüzden sevgililer günü diye bahşedilmiş meçhul cinayetleri bir şiir yorgunluğuyla yaşıyorum…

“Yüreğinin yorgunluğuyla ağırlaşmış başını omzuma koyduğunu varsay. Bense başımı senin başının üstüne yaslıyorum. Anlına dudaklarımı kondurup gönlünden geçenleri öpüyorum…” demişsin.

Nasıl bir şey olduğunu bilmediğim için değişik hissettirdi. Ancak aziz sevgili; gönlümden geçenlerle kirletme dudaklarını, öpeceksen gönlümden geçemeyen özlemin narına kurulmuş 4 bin 380 güne, 105 bin 120 saate ve 6 milyon 307 bin 200 saniyeye denk gelecek şekilde; Aşk-ı orucuma ezan niyetine kalbimden öp ki, Azrail alnımdan öpmekten vazgeçsin…

Bu sebeple bana kızdığın günden beri; Ben öyle yüzler gördüm ki, öyle tenlerde yandım ki hiç biri sen değildin… Hani derim ya sevgili; Sorma kim olduğumu, zemherinin çiğle yaşadığı birleşmelerden doğuyorum…

Aklına uyup gittiğinden beri kalbimi peşkeş çekiyorum gündelik sevdalara… Dokunduğum tenlerin tenimde bıraktığı izleri değil, kalbimde açtıkları yaraları bir bilsen, utanırdın gidişinden…

Biliyorum ne yaşarsam yaşayayım, avuçlarıma ellerini almadığım sürece yaşanmışlığın her haline kırgınım…

Milyon kere sana mecburken ve seni bu denli severken aklın nasıl götürebildi kalbini, hayret ettim. Yine de sustum ve sessiz bir duada açtım ellerimi. Olur da gelirsen yüzün fazla ağırmasın… Bil ki ben yüreğine attığım o ilk adımdayım hala…

Bu yüzden kabul edersen; Duada kırılan dilin kelamı, rükuda duran yüzün utangaçlığı, secdeyi öpen alnın çıplaklığında ve seni kalbin iman haliyle sessizce öpüyorum…

YORUMLA

Devamını okumak için tıkla

EN ÇOK OKUNANLAR