eşkıya bir azabın nasen koynundayım
mahzenime düşmüş gitmelerine gebe yüreğim,
yokluğunda mecnun’laşırken
yırtık ceketimin yamalı cebinde resmin
savrulmuş saçlarını küçük ellerimle topluyorum
adını hicret koyduğun zamansız gitmelerin
aramıza apansız uçurumlar kazırken
sen bedir heybetiyle gidiyorsun
bense hendek çukuruna düşüyorum
Şafakları toplayıp bir bir gecelerimden
Toprağın çatlamış dudaklarına su misali
Damla damla düşerken hüznün koynundan
Gözlerine düşmek vardı derin manalarla
Çocuğun anne göğsüne başını bastırarak,
Muhtaçlığını hissettirmesi gibi
Göğsüne koyup ağrıyan başımı
Yorgun bedenimin ecel terinde kavrulurken
Seninle şafaklara uzanmak vardı şimdi
Şimdi şiir yazıyorum say
Beynimin saklısından uçuşan can sızılarım
İç ekşimesiyle geçmişi iletirken mısralara
O beğenerek okuduğun dizelere gömül
Sonra gururlanarak bak yüzüme
Yüzündeki narin tebessüme sarıp ülkümü
Şairim diye iltifat et
Nasılsa kangren olmuş yara kanamaz
Servet-i ala misali serdim gönlümü
Aldıklarında senin, bıraktıklarında
Geride bir şey kaldı mı diye düşünme
Düşündüklerinde senin, düşünemediklerinde
Kendinle sulh eyle gülümse arza
Dert edip gönlünü çekme yar dara
Yolum tufan-i, sonum kıyamet olsa da
Yolumda sensin, sonumda sen
Esaretin gövdesine asılmış asırlık sevdam
Bir çığlıkta boğmaya çalışırken beni
Kaçma, hayallerimin ceylan güzeli
Unuttun mu?
Aynı yarınlara kulaç atmıştı yüreklerimiz
Senki maspusluğumun teselli klavuzu
Uçurumun kenarına geldiğim şu vakit
İtme beni…
Yeniden sevmeni beklemiyorum
Bıraktığım gibi kalsan bana kafidir
Zamanın dizginlerine tutunmuş umudun ipindeyiz
Her birimiz kendi hayat hikayemizin içinde dönerek
Aynı çıkmaza çıkan yolların malum yolcularıyız biz
Çoğu zaman alışılmamış kekremsi bir elzem insede yüreğimize
Aslında hep aynı kişiyiz özümüzde